Wadden tafereel

Als echte Haagse merk ik dat de zee me steeds vaker trekt.

Misschien is het de rust, de eindeloze horizon of het leven dat zich tussen eb en vloed afspeelt.

Op het wad is er altijd iets te ontdekken.

Deze grote mantelmeeuw en zeehond hadden het duidelijk even met elkaar aan de stok.

De meeuw dook keer op keer op de zeehond af, terwijl de zeehond telkens nieuwsgierig,

of misschien licht verontwaardigd, omhoog bleef kijken.

Op de achtergrond leek de aalscholver het tafereel stoïcijns gade te slaan, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was.

Het zijn juist dit soort onverwachte ontmoetingen die maken dat ik steeds vaker terugkeer naar de kust.

Niet voor één bijzondere soort, maar voor de verhalen die de natuur zomaar voor je schrijft.